پیمان سعدآباد؛ دوستی منطقه ای یا معامله ای به سود قدرت های بزرگ؟

هفدهم تیر 1316، ایران، ترکیه، عراق و افغانستان در کاخ سعدآباد تهران پیمان عدم تعرضی را امضا کردند که از سوی رضاخان گامی مهم برای صلح و ثبات منطقه معرفی شد.

- پیمان سعدآباد؛ دوستی منطقه ای یا معامله ای به سود قدرت های بزرگ؟ هفدهم تیر 1316، ایران، ترکیه، عراق و افغانستان در کاخ سعدآباد تهران پیمان عدم تعرضی را امضا کردند که از سوی رضاخان گامی مهم برای صلح و ثبات منطقه معرفی شد.

اما تنها چهار سال بعد، با اشغال ایران در شهریور 1320، ناکارآمدی این پیمان آشکار شد.

به گزارش گروه تاریخ و امام ورهبری  خبرگزاری صدا و سیما ؛ 17 تیر 1316 یادآور امضای پیمان سعدآباد میان ایران، ترکیه، عراق و افغانستان است؛ پیمانی که در کاخ سعدآباد تهران به امضا رسید و از سوی دولت رضا پهلوی به عنوان گامی مهم در جهت صلح، ثبات و همکاری منطقه ای معرفی شد.

رضاخان نیز در نطق افتتاح دوره یازدهم مجلس شورای ملی از این توافق به عنوان پیمانی بی سابقه در مشرق زمین یاد کرد و آن را عاملی برای حفظ صلح جهانی دانست.

با این حال، گذشت زمان نشان داد که واقعیت های سیاسی منطقه و نظام بین الملل با این خوش بینی فاصله ای قابل توجه داشت.

پیمان سعدآباد در شرایطی منعقد شد که جهان در آستانه تحولات بزرگ سیاسی و نظامی قرار داشت.