بدرود پدر

به گزارش جماران، متین رمضان خواه جامعه شناس و معاون مطالعات هیئت دولت در یادداشتی در رثای قائد شهید نوشت: حالا که صد و بیست روز از شهادتشان گذشته، - حدود صد و بیست روز گذشته است، از آن صبحی که آسمان، گویی سنگین تر از همیشه روی شهر ایستاده بود؛ دفتر کار من حدود شصت متر با مشهد قائد شهیدمان فاصله داشت.

سنگینی، شدت آن صداها و امواج انفجار همچنان در گوشم است.

از آن روزی که خبر شهادت رهبر انقلاب از تسلیت همکاران حفاظت آرام آرام سر از میان صفحه های گوشی، صدای رادیو، نگاه های خیره و سکوت های طولانی عبور کرد و رسید به دل ما.

هنوز گاهی صبح ها، بی اختیار منتظر صدایی هستم؛ همان صدایی که سال ها عادت کرده بودیم در لحظه های مهمّ کشور بشنویم.

صدایی آرام، شمرده، محکم؛ صدایی که بیش از آن که فقط سخن باشد، ستونی برای کشور بود.

من از نسل دخترانی هستم که سیاست را در دانشگاه، در جلسات دانشجویی، در گفت وگوهای انتخاباتی، در بحث های طولانی تشکل ها و در امید به اصلاح امور یاد گرفتند.

باور دارم که کشور را باید دوست داشت و برای اصلاح آن کوشید.

باور دارم ایران خانه ماست، و خانه را با عقل، دلسوزی، گفت وگو، مشارکت و امید نگه می دارند.

شاید به همین دلیل است که رهبری شهید برای من همیشه فقط یک مقام رسمی نبود.