وقت تمام شد و من تمامی شما را دوست دارم

از نخستین ساعات صبح، مصلی مملو از جمعیتی است که برای آخرین وداع آمده اند؛ مردمی که با اشک و مقاومت روایتی متفاوت تر از همیشه از همبستگی و سوگواری را رقم می زنند.

- از نخستین ساعات صبح، مصلی مملو از جمعیتی است که برای آخرین وداع آمده اند؛ مردمی که با اشک و مقاومت روایتی متفاوت تر از همیشه از همبستگی و سوگواری را رقم می زنند.

خبرگزاری مهر - مجله مهر، عطیه جواره: با شنیدن صدای گریه ای که در میان سیل جمعیت می پیچد، به گوشه ای می روم تا بتوانم تصویر روشن تری از بدرقه آقای شهید ایران در مصلای امام خمینی(ره) روایت کنم.

صدای نوحه در فضای مصلی طنین انداز می شود: فی امان الله، در پناه ابی عبدالله.

چند زن که کمی جلوتر ایستاده اند، با شنیدن نوحه، بی اختیار شروع به سینه زنی می کنند و لحظاتی بعد روی زمین می نشینند؛ گویی دیگر توان ایستادن ندارند.

نور ملایم آفتاب صبحگاهی بر چهره مردم نشسته است؛ نوری که گویی نوید روزی را می دهد که روشنایی، پس از همه این جنایت ها و خون ریزی ها، بر تاریکی قساوت ظالمان غلبه خواهد کرد.

چشم از این جمعیت داغ دیده برنمی دارم و با خود فکر می کنم، در کدام بدرقه تاریخی می توان چنین مردمی را پیدا کرد که پس از سال ها تحمل داغ ها و فشارهای گوناگون، بار دیگر این گونه کنار یکدیگر بایستند و با ذکر یا حسین شعار خون خواهی سر دهند؟