سوگوارانه ای در وداع با امین شعر و کلمه

اینجا آخرین میعادگاه است.

بوی اسپند و گلاب با غبار خاک درهم آمیخته و جمعیت چون رودی بی قرار و خروشان موج می زند.

همه آمده اند برای وداع با مردی که سال ها بار سنگین یک امت را بر دوش می کشید.

- اینجا آخرین میعادگاه است.

بوی اسپند و گلاب با غبار خاک درهم آمیخته و جمعیت چون رودی بی قرار و خروشان موج می زند.

همه آمده اند برای وداع با مردی که سال ها بار سنگین یک امت را بر دوش می کشید.

به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه آگاه نوشت: ما امروز در این گرماگرم اشک و آه، فقط با یک رهبر سیاسی یا یک مرجع تقلید خداحافظی نمی کنیم.

ما داریم پیکر یک شاعر را تشییع می کنیم.

مردی که غزل را با تمام وجود می فهمید، کلمه را همچون موم در دست داشت و در شب های تاریک با تخلص امین مرهمی از جنس شعر بر زخم های روزگار می گذاشت.

امروز در این شلوغی نفسگیر، من به یاد شب های نیمه رمضان افتاده ام؛ به یاد همان شب شعر سال 1402 که بعد از چند سال تعطیلی کرونا برگزار شد و از دلتنگی آن چند سالتان شنیدیم آقاجان.

از آن لبخندهای پدرانه ای که حالا قاب شده اند کنج سینه ما تا ابد.

از آن چای قند پهلو که با جرعه های غزل نوش می کردید.

تاریخ این سرزمین همواره با کلمه و شعر گره خورده است.

روزگاری پیر خمین، همان ابرمردی که بت های زمانه را با اراده فولادین خود شکست، در خلوت شبانه خویش جام باده عرفان س�