جایی که «امید» تولید می شد، دوباره از «امید» متولد خواهد شد

ایران سازان مردمانی هستند که شاید تک تک نشناسیم شان، و بارها و بارها از دل تاریخی و ویرانی و خطر و بیماری، امید و نور و رویش و درخشش را به این سرزمین هدیه داده اند.

- روایتِ ویرانی یک میراث؛ جایی که امید تولید می شد، دوباره از امید متولد خواهد شد ایران سازان مردمانی هستند که شاید تک تک نشناسیم شان، و بارها و بارها از دل تاریخی و ویرانی و خطر و بیماری، امید و نور و رویش و درخشش را به این سرزمین هدیه داده اند.

  خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: قدم زدن در راهروهای انستیتو پاستور، شبیه راه رفتن در دل تاریخ است؛ گویی هنوز صدای گام های دانشمندان بزرگی که سال ها در این دالان ها قدم زده اند، از پله هایش بالا رفته اند و از پشت پنجره های آن، به افق های روشن سلامت این سرزمین چشم دوخته اند، در فضا طنین انداز است.

اینجا برای ما ایرانیها تنها یک ساختمان نیست؛ خانه ای است که در بیست و نهم دی ماه 1299، با دوراندیشی و سخاوتِ عبدالحسین میرزا فرمانفرما متولد شد.

او حدوداً 5 سال بعد املاک شخصی اش را پیشکش و وقف کرد تا بذری بکارد که میوه اش، سلامتِ مردمان این سرزمین باشد.

از همان روزهای نخست، دانشمندان بزرگی مانند ژوزف منار، گراندل و دیگران، شانه به شانه متخصصان ایرانی، سنگ بنای تولید واکسن و سرم را گذاشتند و نام ایران را در دانش پزشکی