امانتِ ایران

برای ملتی که دو سده از تاریخ خود را با تلخیِ کوچک شدن نقشه ایران به یاد می آورد، اینکه این امانت، دست کم از منظر تمامیت ارضی، بی آنکه کوچک تر شود به نسل بعد رسید، - برای ملتی که دو سده از تاریخ خود را با تلخیِ کوچک شدن نقشه ایران به یاد می آورد، اینکه این امانت، دست کم از منظر تمامیت ارضی، بی آنکه کوچک تر شود به نسل بعد رسید، بی تردید یکی از مهم ترین سطرهای کارنامه رهبر شهید خواهد بود.

عصر ایران، سعید خاتمی - مرگ یا تشییع یک زمامدار، تنها پایان زندگی یک فرد نیست؛ آغاز قضاوت تاریخ است.

سیاست، در روزگار خود با هیجان، احساس، دوقطبی ها و روایت های متعارض زندگی می کند، اما تاریخ، دیرتر می نویسد و آرام تر داوری می کند.

گاه ده ها تصمیم را کنار می گذارد و تنها یک پرسش را برای همیشه نگه می دارد: سرزمینی را که به تو سپرده بودند، چگونه به نسل بعد تحویل دادی؟ برای بسیاری از ملت ها، این پرسش شاید مهم ترین معیار نباشد؛ اما برای ایران، کشوری که حافظه تاریخی اش بیش از هر چیز با زخم مرزها شکل گرفته است، چنین نیست.

اگر تاریخ ایران را ورق بزنیم، نام برخی معاهدات بیش از آنکه یادآور دیپلماسی باشند، یادآور اندوه اند؛ گلستان، ترکمانچای، پاریس، آخال و جدایی بحرین.