اول حساب کنید ؛ وقتی درد مشترک نداریم، درک مشترک هم نداریم داشت

وقتی درد مشترک کمتر می شود، درک مشترک هم کمتر می شود.

کسی که هر روز با بدحسابی، اجاره مغازه، چک برگشتی و دخل و خرج دست وپنجه نرم می کند، دنیا را جور دیگری می بیند.

- وقتی درد مشترک کمتر می شود، درک مشترک هم کمتر می شود.

کسی که هر روز با بدحسابی، اجاره مغازه، چک برگشتی و دخل و خرج دست وپنجه نرم می کند، دنیا را جور دیگری می بیند.

*✍️یاسر عرب امروز رفته بودم بازار سرپوشیده تهران.

دمِ ورودی یکی از پاساژها یک فلافل فروشی بود؛ از آن جاهایی که باربرها، موتوری ها، کارگرها و کاسب های بازار زیاد به آن رفت وآمد می کنند.

چیزی که توجهم را جلب کرد، نه خود فلافل بود و نه قیمتش.

یک تابلوی کوچک زده بودند: اول حساب کنید راستش با خودم گفتم فلافل که غذای گرانی نیست.

سال ها هم در این کشور رسم بوده که آدم غذا بخورد و آخر کار حساب کند.

اما ظاهراً صاحب مغازه به این نتیجه رسیده که دیگر نمی تواند حتی برای یک ساندویچ ساده هم روی اعتماد حساب کند.

شاید کسی پول همراهش نباشد، شاید بگوید بعداً می دهم، شاید اصلاً برود و برنگردد.

برای همین اول پول را می گیرد و بعد غذا را می دهد.

جالب اینجاست که در همین شهر، شاید ده خیابان آن طرف تر، رستوران هایی وجود دارند که قیمت یک وعده غذایشان چند میلیون تومان است.