«آلبر کامو» و راز دهان هایی که می خندند

دهان های خندان و چهره هایی که لبخند می زنند در سراسر آثار آلبر کامو حضوری پررنگ دارند.

با وجود فراوانی این تصویر و شیوه های پیچیده و جذابی که کامو از آن بهره می گیرد، - دهان های خندان و چهره هایی که لبخند می زنند در سراسر آثار آلبر کامو حضوری پررنگ دارند.

با وجود فراوانی این تصویر و شیوه های پیچیده و جذابی که کامو از آن بهره می گیرد، پژوهشگران اندکی به بررسی این جنبه از تصویرپردازی او پرداخته اند.

برای کامو، دهان انسان (به ویژه دهانی که لبخند می زند یا می خندد) تنها یک جزییات ظاهری نیست، بلکه به موتیفی عمیق برای اندیشیدن به مهم ترین دغدغه فلسفی او، یعنی امر پوچ ، تبدیل می شود.

 در نقد ادبی، مضمون به ایده یا مسئله اصلی گفته می شود که نویسنده می کوشد در آثارش آن را بررسی کند؛ ایده ای که اغلب ماهیتی انتزاعی دارد.

برای آلبر کامو، اندیشه ای که بارها در رمان ها، نمایشنامه ها و مقاله هایش به آن بازمی گردد، مفهوم پوچی است.

به گزارش فرادید؛ پوچی مفهومی پیچیده در فلسفه است که معمولاً با اندیشه های اگزیستانسیالیستی و به ویژه با آثار کامو پیوند دارد.

البته باید توجه داشت که کامو ابداع کننده این مفهوم نبود و فیلسوفان دیگر نیز برداشت های متفاوتی از پوچی ارائه کرده اند.