جنگ زده هایی که قرار بود چند روز بعد به خانه برگردند اما 46 سال دور ماندند

موشک ها خاطره جنگ صدام را برایشان زنده کرده؛ همان لرزیدن ها و وحشت ها و خانه به دوشی ها.

مردم جنوب اما گفتند این بار هیچ جا نمی رویم.

- جنگ زده هایی که قرار بود چند روز بعد به خانه برگردند اما 46 سال دور ماندند موشک ها خاطره جنگ صدام را برایشان زنده کرده؛ همان لرزیدن ها و وحشت ها و خانه به دوشی ها.

مردم جنوب اما گفتند این بار هیچ جا نمی رویم.

جایی نداریم! و خاطره هزاران نفری که آواره شهرها و روستاهای دیگر شدند، جلوی چشمشان نقش بست.

برای سه روز رفتم، 46 سال است برنگشته ایم ؛ به آنها گفته بودند این رفتن، موقت است؛ سه روز، یک هفته، یک ماه.

بعد به خانه هایشان، به کلاس های درس و مدرسه و زمین فوتبال و مغازه شان برمی گردند، به محل کارشان، زیر گرمای  50 درجه جنوب، کنار دستگاه های پرفشار.

هیچ با خود برنداشتند، با دمپایی و لباس خانگی، با پیراهن و بلوزی که تنشان بود، با پوشکی که پای بچه بود، هیچ چیز اضافه ای همراهشان نبود، خودشان را جمع کردند و رفتند.

46 سال گذشت و برنگشتند.

خانه ویران شد، شهر ویران شد، کجا برگردند؟ اهالی شهرهای دیگر به آنها گفتند فراری .

انگشت اشاره را به سمتشان نشانه می گرفتند و می گفتند: چرا فرار کردید؟ .

چشمان مبهوت و ترس خورده شان فقط نگاه بود: ما فراری هستیم؟ .