در انتظار کدام گودوییم؟!

روزهای پرالتهاب جای خود را به آرامشی ظاهری داده و جامعه پس از عبور از بحران های متراکم، اکنون در وضعیتی شبیه به شاهکار ساموئل بکت، یعنی «در انتظار گودو» به سر می برد.

- روزهای پرالتهاب جای خود را به آرامشی ظاهری داده و جامعه پس از عبور از بحران های متراکم، اکنون در وضعیتی شبیه به شاهکار ساموئل بکت، یعنی در انتظار گودو به سر می برد.

در روزگاری که خیابان ها آرام شده اما پرسش های بی پاسخ همچنان زیر پوست شهر نفس می کشند.

نسلی میان امید، فرسودگی و تعلیقی کشدار سرگردان است؛ نسلی که باید دید آیا واقعا به انزوای فردی و سکوت پناه برده، یا در حال یافتن مسیرهای تازه ای برای عبور از این بلاتکلیفی تاریخی است؟ طنازالسادات حسینی فر فرارو  ما در انتظار گودوییم؛ حالا جنگ تمام شده و زندگی نرمال، شروع.

اما کدام زندگی نرمال؟ شاید شکلی انتزاعی از آن.

با توقع های حداقلی.

جامعه در حسی مملو از خستگیِ سفر قهرمانی اش به خواب رفته.

سفری که از تیرماه سال گذشته متراکم شد.

به دی رسید.

هنوز نفسی تازه نکرده بود که 9 اسفند آمد.

بعد به لحظه امضای تفاهم نامه رسید.

اما جامعه ایران دقیقا با چه کسی و چگونه باید به تفاهم برسد؟ با چه کسی قرار است، قراردادی امضا کند؟ اصلا مفاد این قرارداد چیست؟ مطالبات، خواسته ها و نیازها چه هستند؟ حالا ولادیمیر و استراگون، لب جاد�