همه چیز این تشییع شبیه اربعین است

همه چیز این وداع آخر با مردی که هر سال دلش را با زائران حسینی به کربلا می فرستاد شبیه به اربعین بود از آن خادم گرفته تا زائرانش.

به گزارش خبرگزاری مهر_ سیده فاطمه سادات کیایی؛ همه چیز شبیه به اربعین است، این را درست وقتی 500 قدم از خانه فاصله میگیریم و میفتم در هفت کیلومتری لشکری می فهمم.

زن و مرد و کودک سیاهپوش زیر تیغ تند آفتابی وسط تیرماه راه افتاده اند در اتوبان خالی بدون ماشین میروند جایی که برای همیشه باید با رهبرشان وداع کنند.

ساعت ها پیاده روی در گرما برای همه سخت است، چه برای آن پیرمرد و پیرزن پا به سن گذاشته چه برای آن کودک سوار بر کالسه، با این حال همه برای آمدن در این بیعت کده میلیونی حتی شک به دلشان راه نداده اند، هر بهانه ای بوده کنار زدند تا فقط باشند، برای یک خداحافظی تلخ اما تاریخ ساز نمیدانم چند کیلومتری میدان آزادی بودم، مرد لاغر اندام سیه چرده ای جلویمان را گرفت، به عربی هله بیکم یا زوای گفت و همه را دعوت کرد چیزی بخورند و استراحتی کنند.

خشکم زد، اصلا نفهمیدم مرد عراقی است یا ایرانی، موکب برای عراقی ها بود یا ایرانی ها، هاج و واج ایستاده بودم وسط اتوبان و مرد را نگاه می کردم، هرچه منتظر شدم زبان به کلمات فارسی یا حرف دیگری به زبان عربی باز کند که بفهمم کجایی است آخر مشخص نشد، تفاوتی هم نداشت، حالا ایرانی یا