آخرین وداع؛ آغاز دلتنگی

در میان این مردم، هیچ کس را شبیه به دیگری نمی بینم اما اندوه، همه را به هم شبیه کرده است، یکی در تهران یکی در مشهد و یکی را در کربلا که منتظر آقای شهیدشان هستند.

- در میان این مردم، هیچ کس را شبیه به دیگری نمی بینم اما اندوه، همه را به هم شبیه کرده است، یکی در تهران یکی در مشهد و یکی را در کربلا که منتظر آقای شهیدشان هستند.

خبرگزاری مهر - مجله مهر: چند روزی است که در کربلاست، عکس می فرستد و پیام های پی در پی می دهد که دعاگوتم، نگاه کن چقدر جایت خالیست، نماز صبح حرم آقا اباعبدالله بودم صدای اذان رو می شنوی؟ مه پاش ها رو می بینم به یادت می افتم، گنجشک حرم رو ببین تا اومد نشست روی فرش سبز رنگ حرم آقا انگار یاد دلتنگی تو افتادم، فیلم ها و عکس هایش چند روزی است که برآشفته ام کرده، می پرسم کی برمی گردی؟ جواب می دهد نمی توانم برگردم طاقت وداع با آقا سید علی برایم سخت است، چند ساعت قبل از باز شدن درهای مصلی مدام پیام می دهد، در باز شد؟ رفتی داخل؟ چه شد؟ خدا به مردم صبر بده خوب شد تهران نبودم واگرنه از این غم دق می کردم اصلا نمی خوام فکر کنم رهبر دیگر نیست، میخوام فکر کنم در همان جایی زندگی می کنم که عزیزترینم در آنجا روزی نفس حق اش بوده.

صبح زود یا صبح خیلی زود به وقت طلوع خورشید سیزدهم تیر هزار و چهارصد و پنج است، با صدای پیامش بیدار می شوم ا