چرا امام قطعنامه 598 را پذیرفت؟/ 2+4 دلیل

اهمیت قبول قطعنامه  ترجیح واقع گرایی بر آرمان خواهی و دور اندیشی به جای توقف در گذشته بود البته در حال حاضر هم نمی توان با استناد به آن توصیه کرد همان رفتار تکرار شود، - چون این کار انجام و یادداشت تفاهم امضا شده، آن هم بعد از ترور رهبری و فرماندهان و کشتن شهروندان عادی.

عصر ایران؛ مهرداد خدیر- حال و هوای سی و هشتمین سالروز موافقت جمهوری اسلامی ایران با قطعنامه 598 شورای امنیت سازمان ملل برای پایان جنگ هشت ساله با عراق با تمام سال های گذشته متفاوت است.

در 27 تیر 1367 همراه با ناباوری و البته خرسندی بود.

ناباوری به خاطر سال ها شعار جنگ جنگ تا پیروزی و حتی جنگ جنگ تا رفع فتنه در عالم و این که پایان جنگ به سقوط صدام حسین و حزب بعث عراق منوط شده بود حال آن که آن دو هنوز بر سر کار بودند و خرسندی به این سبب که ادامه جنگ غیر ممکن شده و انگیزه های میهنی به خاطر جنگ در خاک عراق فروکاسته بود و از جانب دیگر همه می دانستند که این کار جز از شخص رهبر فقید انقلاب برنمی آید.

تنها دو روز قبل از آن موضوع گزارش صدا و سیما و پرسش خبرنگار آن از مردم این بود: چرا نباید صلح کنیم و ظهر همان روز هم در نماز جمعه تهران مضمون شعارهای مرحوم حاج محمود مرتضایی فر در نماز جمعه تهران در نکوهش پایان جنگ بود.