پساتفاهم؛ حکمرانی در سایه عدم قطعیت

امروز ایران بیش از هر زمان دیگری به واقع گرایی راهبردی نیاز دارد.

واقع گرایی یعنی نه گرفتار خوش بینی ساده لوحانه شویم و نه اسیر بدبینی فلج کننده.

- امضای تفاهم نامه اخیر میان رؤسای جمهور ایران و آمریکا و متعاقب آن، پیام های رهبر جمهوری اسلامی و سران دو قوه مجریه و مقننه را نباید صرفاً یک رویداد دیپلماتیک تلقی کرد.

اهمیت این تحولات بیش از آنکه در متن توافق یا جزییات مذاکرات باشد، در تصویری است که از شرایط جدید کشور ارائه می کند.

ایران وارد مرحله ای شده است که می توان آن را دوران عدم قطعیت راهبردی نامید؛ دوره ای که در آن نه می توان از پایان تهدیدها سخن گفت و نه از بازگشت قطعی به شرایط پیشین.

پیام رهبری نیز دقیقاً بر همین واقعیت استوار است.

از یک طرف، تلاش مسئولان و مسیر دیپلماسی را مورد تأیید قرار می دهد و از سوی دیگر، نسبت به زیاده خواهی و بدعهدی احتمالی طرف مقابل، هشدار داده می شود.

این دوگانه، ظاهری نیست؛ بلکه بازتاب واقعیت پیچیده محیط بین المللی است.

نه می توان فرصت های دیپلماتیک را نادیده گرفت و نه می توان مخاطرات آینده را فراموش کرد.

در فضای سیاسی ایران معمولاً دو نوع واکنش افراطی و تفریطی مشاهده می شود.

گروهی هر توافقی را نشانه عقب نشینی و شکست می دانند و گروهی دیگر هر توافقی را آغاز دوران جدیدی از صلح و توسعه تلقی می �