12 تیر؛ روز خیاط/ چرا باید خیاط باشیم؟

اینکه عقل هر چه بخواهد حکیمانه و فیلسوفانه بیندیشد و خیاطی کند، قبایی که به اندام رسای عشق باشد نمی تواند بدوزد شاید به این دلیل باشد که عقلِ تهی از مهر، - اینکه عقل هر چه بخواهد حکیمانه و فیلسوفانه بیندیشد و خیاطی کند، قبایی که به اندام رسای عشق باشد نمی تواند بدوزد شاید به این دلیل باشد که عقلِ تهی از مهر، هرچند در ظاهر به ترمیم بپردازد، از آفرینش جامه ای شایستهٔ کرامت انسانی ناتوان است.

عصر ایران؛ محمد نصیری کلیان- دوازدهم تیرماه- روز خیاط- فرصتی است برای تأمل در معنایی عمیق تر از یک پیشه؛ معنایی که در سنت دینی و ادبی ما با نصیحت گره خورده است.

 آنجا که پیامبران می فرمایند: وَ نَصَحْتُ لَکُمْ وَ لکِنْ لا تُحِبُّونَ النَّاصِحین [ اعراف/79]، مقصود از نصیحت نه خطابه است و نه اندرزِ صرف، بلکه کنشی از سنخ دوختن و ساختن است.

  در این دستگاه معنایی، نَصاح نخِ استوار، مِنصِحه سوزن، و ناصح خیاطی است که جامهٔ تقوا را بر تنِ خود و جامعه می نشاند.

نصیحت، اگر به حقیقت خود بازگردد، نه دریدن است و نه رسوا کردن؛ بلکه پوشاندنِ کاستی ها و آراستنِ حیات جمعی است.

 جامعهٔ عاری از عدالت و تقوا، جامعه ای عریان است و این عریانی با انباشتِ کلمات پوشیده نمی شود.