جایی که اشک ها با عهد ها گره خوردند

امروز، تهران روایت دلتنگی ملتی بود که از دور و نزدیک آمده بودند تا زیر آفتاب سوزان تیرماه، در آخرین دیدار با رهبر شهیدشان بایستند؛ مردمی که اشک را با صبوری، - سکوت را با وفاداری و وداع را با عهدی دوباره درهم آمیختند و مصلی را به صحنه ای ماندگار از همبستگی و عشق به وطن بدل کردند.

به گزارش خبرگزاری صدا وسیما، امروز ظهر تهران، داغ تر از همیشه بود.

خورشید بی امان بر آسفالت خیابان های منتهی به مصلای امام خمینی (ره) می تابید و گرمای تیرماه از زمین و آسمان موج می زد؛ اما گویی هیچ کس گرما را حس نمی کرد.

امروز، آنچه مردم را به اینجا کشانده بود، دل های بی تاب بود.

خیابان شهید بهشتی از نخستین ساعات روز، رودخانه ای از انسان شده بود؛ جمعیتی که آرام، بی شتاب و با چشمانی اشکبار به سوی مصلی حرکت می کردند.

بر فراز مسیر، پلاکارد های سیاه با جملاتی کوتاه، اما جان سوز، دل هر رهگذری را می لرزاند: سفر بخیر؛ از ایرانمان خیالت جمع.

مظلوم مقتدر! به خدا می سپارمت.

ما داغ دیده ایم، ولی ایستاده ایم.

هر جمله، خلاصه داغ یک ملت بود و هر قدم، روایت مسافتی که مردم از دورترین شهر های ایران پیموده بودند تا در آخرین بدرقه فرمانده و رهبر شهید خود حضور داشته باشند.