روایتِ دو وداع؛ از خردادِ داغ تا تیرِ شهادت

ما، ایستاده میانِ این دو حماسه، میراث دارِ عشقی هستیم که مرگ در برابرش، تنها یک «معراجِ باشکوه» است.

- به گزارش جماران، مهدیه شادمانی دختر شهید شادمانی در یادداشتی نوشت: سه بهار از عمرم گذشته بود که جهان در بهتِ غروبِ روح الله فرو رفت.

میانِ تلاطمِ طوفانی که ایران را فرا گرفته بود، پدر در میانهٔ آن غم، تردیدِ بردن من را به همراه سه برادرم داشت، نکند در خیل جمعیت اتفاقی برایم بیفتد.

نهایت چادرِ نمازِ گل گلی ام را همچون پرچمی از غیرت بر سرم کرد و دست کوچکم را با دستان لرزانش فشرد.

میانِ موج عزاداران، درکی از عمقِ فاجعه نداشتم؛ اما از شانه های لرزانِ پدر و زانوانِ سست اش در میانِ سیلِ جمعیت، زبانِ بی صدایِ یتیمیِ یک ملت را خواندم.

سال ها گذشت؛ از آن خردادِ 68 تا این تیرِ 1405.

تقویم ها ورق خوردند و دوباره آسمانِ ایران، لباسِ سیاه بر تن کرد.

اما این بار، تفاوتی تلخ میانِ ما و پدر بود: پدر دیگر نبود تا در سوگِ سپه سالار بگریَد.

او که تمامِ عمر، رهبر را چون کوه دیده بود، اگر می بود، تابِ دیدنِ کوه در تابوت را نداشت؛ که سرباز، پیش از آنکه کوه به لرزه درآید، باید پیش مرگِ او باشد.

در حالی که ما سیاه پوشِ فراقِ سید علی هستیم، در آن سویِ افق، در عرشِ برین، صفِ مشتاقانِ شهادت، از حضرتِ روح الله تا سردارِ دل ها حاج قاسم و پدر.