گمنام نامدار

23 خرداد ماه بود.

هنوز خیلی ها شاید برای نماز صبح هم بیدار نشده بودند.

انفجار پشت انفجار یعنی حمله دشمن.

جنگ شروع شده بود.

- علی شادمانی از آن اسم هایی بود که خیلی ها مثل من شاید اولین بار آن را زمانی شنیدیم که شده بود فرمانده قرارگاه مرکزی خاتم الانبیا(ص).

تکیه زدن بر جایگاهی که روزی سردار رشید و حتی از او بالاتر آقای شهیدمان عهده دارش بودند یعنی باید آنقدر کارَت درجه یک باشد که برازنده این جایگاه باشی.

اصلاً همین که خیلی ها او را نمی شناختند یعنی کاردرستی حالا نه اینکه اگر بقیه فرماندهان بیشتر نام شان سر زبان ها افتاده یا افتاده بود کارشان درست نبود.

در عالم عرفان می گویند بعضی ها کتوم هستند و شادمانی از آن دست ها بود که گمنامی را ترجیح می داد درست مثل سردار رشید.

23 خرداد ماه بود.

هنوز خیلی ها شاید برای نماز صبح هم بیدار نشده بودند.

انفجار پشت انفجار یعنی حمله دشمن.

جنگ شروع شده بود.

فرماندهان را زده بودند.

در میان شان هم رشید بود، هم باقری، هم سلامی و هم حاجی زاده.

خیلی زود، زودتر از آنکه به فکر ماها قد بدهد، آقا جانشینان شان را معرفی کرد.

در میان فرماندهان جدید علی شادمانی هم بود.

عادتم حکم می کرد که بدانم او قبلاً مسئولیت کجاها را عهده دار بوده و یک جستجوی ساده می گفت که او فرمانده بلندپایه ای بود که فرماندهی بر لشکر 32 انصارا