درنگی بر اقتدارگرایی دیجیتال

در اقتدارگرایی دیجیتال، سانسور همیشه به معنای حذف کامل اطلاعات نیست.

گاهی حکومت ها ترجیح می دهند به جای خاموش کردن صداها، فضا را از حجم عظیمی از اطلاعات متناقض، - هم زمان، فناوری چهره نظارت دولتی را نیز تغییر داده است.

دوربین های هوشمند، تشخیص چهره، کلان داده ها و الگوریتم های تحلیل رفتار، امکان رصد جامعه را به مراتب گسترده تر از گذشته کرده اند.

اگر دولت های توتالیتر قرن بیستم آرزوی دسترسی دائمی به زندگی شهروندان را داشتند، فناوری دیجیتال بخشی از آن رؤیا را ممکن کرده است.

نظارت دیگر فقط در خیابان یا اداره انجام نمی شود؛ در تلفن همراه، موتور جست وجو و شبکه های اجتماعی نیز جریان دارد.

  با این حال، مسئله فقط حکومت های اقتدارگرا نیست.

حتی در دموکراسی های غربی نیز نگرانی درباره قدرت فزاینده شرکت های فناوری و نظارت دیجیتال رو به افزایش است.

رسوایی های مربوط به سوءاستفاده از داده های کاربران، دستکاری افکار عمومی و نفوذ الگوریتم ها در انتخابات نشان داده اند که فناوری می تواند تعادل سنتی میان آزادی و قدرت را برهم بزند.

به همین دلیل، برخی نظریه پردازان از ظهور نوعی سرمایه داری نظارتی سخن می گویند؛ نظمی که در آن داده های انسانی به مهم ترین منبع ثروت و کنترل تبدیل شده اند.