زیست آموزشی در خطر؛ تهدید خاموش سرمایه انسانی

مسأله امروز ما صرفاً «تعطیلی» نیست؛ خطر عادی سازی تعطیلی است.

خطر آنجاست که جامعه به حذف تدریجی زیست حضوری عادت کند و نسبت به خاموش شدن آرام قلب تپنده آموزش، - مسأله امروز ما صرفاً تعطیلی نیست؛ خطر عادی سازی تعطیلی است.

خطر آنجاست که جامعه به حذف تدریجی زیست حضوری عادت کند و نسبت به خاموش شدن آرام قلب تپنده آموزش، حساسیت خود را از دست بدهد.

   عصر ایران؛ سمانه ناظریان و امید خزانی* -  بهمن ماه سال گذشته، در اعتراض به تضعیف آموزش حضوری و گسترش شتاب زده مجازی سازی دانشگاه ها، کارزاری راه اندازی کردیم  اما با وجود اهمیت راهبردی موضوع، تنها 18 امضا پای آن نشست! آن روز بیش از آنکه از تعداد اندک همراهان متعجب شوم، به واقعیتی نگران کننده اندیشیدم؛ جامعه ای خسته و فرسوده که زیر فشار بحران های ممتد، گاه حساسیت خود را نسبت به تهدیدهای تدریجی اما بنیادین از دست می دهد.

  امروز، با تداوم مجازی شدن مدارس و دانشگاه ها از اسفندماه سال گذشته تاکنون و در شرایطی که قرار بود بخشی از کلاس های عملی، کارگاهی و حضوری به صورت محدود از سر گرفته شود، تحولات و ناامنی های اخیر بار دیگر احتمال تعلیق آموزش حضوری را افزایش داده است.

     مسأله اما فقط تعطیلی چندروزه کلاس ها نیست؛ آنچه در معرض آسیب قرار گرفته، زیست آموزشی حضوری است؛ یکی از مهم ترین زیر