بدرود آقای باد!

پرویز قلیچ خانی فقط یک فوتبالیست نبود؛ او تصویری از نوعی شکوهِ ازدست رفته بود.

بازیکنی که مثل باد می آمد، می وزید، اثر می گذاشت و می رفت.

- پرویز قلیچ خانی فقط یک فوتبالیست نبود؛ او تصویری از نوعی شکوهِ ازدست رفته بود.

بازیکنی که مثل باد می آمد، می وزید، اثر می گذاشت و می رفت.

و شاید راز ماندگاری اش هم همین باشد: او را نمی شود در یک عکس، یک مسابقه، یک جام یا یک دهه خلاصه کرد.

قلیچ خانی را باید در حرکت دید، در تاثیر، در رهبری، در صلابت و در آن اندوه نجیبی که از سرنوشتش باقی مانده است.

عصر ایران ؛ علی خیرآبادی - برای ما نسل جدیدی که تصویر روشنی از پرویز قلیچ خانی در حافظه ندارد، شاید نوشتن از او به عنوان بهترین بازیکن تاریخ فوتبال ایران اغراق آمیز به نظر برسد؛ اما فوتبالی که از نسلِ روایت ها به نسلِ تجربه رسیده، بی تردید نام قلیچ خانی را با احترام و هیبت به یاد دارد.

ما اگر فوتبالی شده ایم، اگر از فوتبال فقط نتایج و جدول ها و جام ها را ندیده ایم و چیزی از معنا، شخصیت و شکوه آن هم فهمیده ایم، ردی از کلمات حمیدرضا صدر را با خود حمل می کنیم؛ و شاید به همین دلیل است که وقتی از قلیچ خانی حرف می زنیم، ناخواسته از منظر صدر نگاه می کنیم.

او درباره انتخاب قلیچ خانی برای تیم منتخب تاریخ فوتبال ایران نوشته بود: سیستم تیم من در میانه زمین، یک باز�