هنر توازن بر لبه باریک کلمه ایران

شهیدی فرد روی کلمه ایران ایستاد؛ دقیقاً روی نقطه ثقل آن.

او نه یک قدم از این مفهوم جلوتر دوید تا به دامن احساسات گرایی مفرط بیفتد و نه یک قدم عقب نشست تا مأموریت ملی برنامه را به یک ویژه برنامه ی عادی و کم اثر تبدیل کند.

- به گزارش جماران، من ایرانم با هدایت محمدرضا شهیدی فرد، برنامه گفت و گو محوری بود که از همان شب های اول جنگ رمضان متولد شد و تا دو شب پیش نیز بر روی آنتن شبکه نسیم بود.

این برنامه، مخاطب را پای خود نشاند و اینک یادداشت زیر به آن پرداخته است: هر چقدر هم که ایده مرکزی یک برنامه تلویزیونی جذاب باشد و دکور و فرم بصری آن خوش ساخت طراحی شود، در نهایت این مجری است که باید گوشت و پوست به کالبد ایده بدمد.

در تبارشناسی برنامه من ایرانم ، محمدرضا شهیدی فرد صرفاً یک مصاحبه کننده یا هدایت کننده گفت وگو نبود؛ او نقش لنگرگاه و نخ تسبیح برنامه را ایفا کرد.

البته در مقام ارزیابی منصفانه، می توان این نقد را به کارنامه برنامه وارد دانست که دایره تنوع مهمانانش می توانست از این هم گسترده تر و فشرده تر باشد.

پتانسیل ساختاری برنامه و موضوع فراگیری مثل ایران این اجازه را می داد که طیف های گوناگون، چهره هایی با خاستگاه های فکری متفاوت تر و حتی آدم هایی از لایه های کمتردیده شده جامعه (از همه مدل و سلیقه) روی آن صندلی بنشینند تا تکثر ای�