کمتر بخور، بدون جنگ با خودت

باومیستر توضیح می دهد همان طور که عضله بعد از فعالیت خسته می شود، خودکنترلی هم در کوتاه مدت افت می کند.

اما در بلندمدت با تمرین قابل تقویت است.

- عصر ایران- خیلی وقت ها تغییر سبک زندگی با تصمیم های بزرگ شروع نمی شود.

برعکس، بعضی از موثرترین تغییرات از انتخاب هایی شروع می شوند که در ظاهر ساده و حتی بی اهمیت به نظر می رسند.

یکی از همین انتخاب ها کوچک تر کردن بشقاب غذاست.

کاری که شاید فقط یک تغییر ظاهری در میز غذا به نظر برسد، اما در واقع می تواند نشانه یک تصمیم آگاهانه برای سالم تر زندگی کردن باشد.

روان شناسی رفتار نشان می دهد انسان ها همیشه با اراده خالص تصمیم نمی گیرند.

محیط، نشانه های اطراف و حتی اندازه ظرف غذا روی رفتار خوردن اثر می گذارند.

به همین دلیل تغییرات کوچک محیطی گاهی بیشتر از فشار مستقیم برای کمتر خوردن نتیجه می دهند.

روی اف.

باومیستر روان شناس شناخته شده امریکایی و استاد دانشگاه فلوریدا، سال ها روی مفهوم خودکنترلی تحقیق کرده است.

یکی از مهم ترین نظریه های او مدل قدرت خودکنترلی است؛ مدلی که خودکنترلی را شبیه یک عضله توصیف می کند.

بر اساس این نظریه، خودکنترلی یک منبع محدود روانی است.

یعنی هر بار که فرد تلاش می کند رفتار، احساسات یا تمایلات خود را کنترل کند، بخشی از این منبع مصرف می شود.