ما کجای جهانیم که دغدغه «جام» اش را داشته باشیم؟

در زمانه تعدیل و تعطیل و صبحانه قسطی و روغن کالابرگی و قیمه بدون گوشت، فوتبال سیری چند؟ - ورزش مدیا نوشت: فقط دو هفته دیگر جام جهانی آمریکا آغاز می شود و این برای میلیون ها ایرانی، مهجورترین دوره تاریخ این تورنمنت است.

ملتی که همه تار و پودش با عشق به فوتبال آمیخته بود، ملتی که حتی زلزله رودبار را با بازی برزیل و اسکاتلند در جام جهانی نود به یاد می آورد، ملتی که تا نیمه شب بیدار ماند و با پنالتی بر باد رفته روبرتو باجو مقابل برزیل تا مرز جنون پیش رفت و ملتی که صعود تیم ملی اش به جام جهانی نودوهشت را دیوانه وار کف تک تک خیابان های ایران جشن گرفت، حالا کوچکترین حسی به دوره جدید این بازی ها ندارد.

اصلا انگار نه انگار.

تبریک می گوییم رفقا؛ شما موفق شدید یک یک واژه های اصیل و ارزشمند را از معنا خالی کنید.

شما توانستید شور به فوتبال را درون ما بکشید، چنان که قبلا عشق به تیم ملی را خشکانده بودید و پیش از آن، سینما و تلویزیون و کتاب و روزنامه را.

[.

] حتی کوچکترین دلخوشی های این ملت هم در امان نماند.

زندگی شرافتمندانه و کار آبرومندانه و معاش به اندازه پیشکش؛ نیم ساعت کافه نشینی و یک فنجان قهوه هم برای خیلی از این مردم به آرزویی محال تبدیل شده است.