اصول بنیادین سیاست ورزی امام خمینی (3)

نخستین اصل بنیادین سیاست ورزی امام خمینی «توحید گرایی»، دومین آن «تحول روحی مردم»، و سومین آن را می توان «ولی نعمت بودن مردم»، در هر گونه سیاست ورزی دینی دانست.

- در دو بخش پیشین این نوشتار گفته شده که امام خمینی از جمله سیاست مداران دوره معاصر ما است که به خاطر داشتن منظومه فکری، اصول بنیادین در عرصه سیاسی و رفتار متناسب با آن در عمل، دارای یک مکتب سیاسی منحصر به فرد است که می توان آن را مکتب سیاسی خمینی نامید و مکتب سیاسی ایشان در میان اصول متعدد و مختلف خود، بنیان هایی دارد که اساساً در مکاتب رایج سیاسی یا وجود ندارد و یا به شکلی که در مکتب امام وجود دارد، شناخته شده نیست.

نخستین اصل بنیادین سیاست ورزی امام خمینی توحید گرایی ، دومین آن تحول روحی مردم ، و سومین آن را می توان ولی نعمت بودن مردم ، در هر گونه سیاست ورزی دینی دانست.

3.

ولی نعمت بودن مردم بر اساس تجربیات تاریخی در سده اخیر، نقش مردم در امور سیاسی به سه صورت قابل شناسایی است: 1.

رعیت و فرمانبردار 2.

همراهی تزیینی و تشریفاتی و 3.

مشارکت جمعی در تعیین سرنوشت.

به عنوان مثال حکومت های استبدادی و دیکتاتوری مردم را به مراتب پایین تر از خود، تنها در نقش رعیت می بینند که وظیفه ای غیر از اطاعت و فرمانبرداری ندارند و خود را نیز در طبقه ای بالاتر، در قامت مالک مردم فرض می کنند