اتحاد ملی در اندیشه امام خمینی؛ سرمایه راهبردی ایران در گذر از بحران های امروز

اتحاد ملی در اندیشه امام خمینی، نه شعاری سیاسی و نه مفهومی صرفاً اخلاقی، بلکه یکی از ارکان نظری حکمرانی و امنیت ملی است.

این اندیشه بر این اصل استوار است که اقتدار پایدار، - مقدمه در حیات سیاسی ملت ها، دوره هایی وجود دارد که همه اختلاف های سیاسی، رقابت های جناحی و شکاف های اجتماعی در برابر یک مصلحت برتر قرار می گیرد؛ مصلحتی که در ادبیات علوم سیاسی از آن با عنوان منافع ملی و در جامعه شناسی سیاسی از آن به عنوان انسجام اجتماعی در شرایط بحران یاد می شود.

تاریخ معاصر جهان نشان داده است که کشورها در مواجهه با تهدیدهای خارجی، بیش از آنکه به میزان تسلیحات یا توان اقتصادی خود متکی باشند، به سرمایه ای نامریی اما تعیین کننده نیاز دارند؛ سرمایه ای که از آن با عنوان سرمایه اجتماعی یا همبستگی ملی یاد می شود.

هر اندازه اعتماد عمومی، احساس تعلق ملی و همگرایی میان دولت، نخبگان و مردم بیشتر باشد، ظرفیت یک جامعه برای عبور از بحران نیز افزایش خواهد یافت.

تحولات اخیر منطقه نیز بار دیگر اهمیت این اصل را آشکار ساخت.

ایران پس از پشت سر گذاشتن جنگی سی ونه روزه و ورود به مرحله ای از آتش بس که همچنان با ابهام ها و شکنندگی هایی همراه است، در وضعیتی قرار دارد که حفظ انسجام داخلی، ضرورتی راهبردی برای تأمین امنیت، ثبات و منافع ملی به شمار می آید.