نقد فیلم «Tow» / مرثیه ای برای رؤیای توقیف شده

این ادعا که یک تا سه میلیون نفر هر شب در خودروهای خود می خوابند، نه تنها زندگی در آمریکا را به چالش می کشد، بلکه خودرو را از نمادِ «حرکت و آزادی» به «پناهگاهِ استاتیک و محکوم به توقیف» تبدیل می کند - این ادعا که یک تا سه میلیون نفر هر شب در خودروهای خود می خوابند، نه تنها زندگی در آمریکا را به چالش می کشد، بلکه خودرو را از نمادِ حرکت و آزادی به پناهگاهِ استاتیک و محکوم به توقیف تبدیل می کند عصر ایران؛ امید فاخر- در تاریخ سینمای آمریکا، خودرو همواره نماد آزادی، حرکت و رویا پروری بوده است؛ از جاده های بی پایان فیلم های وسترن تا شور جوانی در ایزی رایدر اما استفانی لینگ در فیلم Tow ، این نماد را به شکلی رادیکال واژگون می کند.

در اینجا، تویوتا کمری 1991 آماندا اوگل، نه وسیله ای برای حرکت، بلکه آخرین سنگر بقا و یک قلعه متحرک است که تمام هویت و مالکیت یک انسان را در خود جای داده است.

وقتی ماشین توقیف می شود، در واقع حقِ بودنِ آماندا توقیف شده است.

فیلم به زیبایی نشان می دهد چگونه در ساختار مدرن، بی خانمانی به معنای بی ماشینی است.

آغاز فیلم Tow با یک شوک آماری و روایی، بلافاصله مخاطب را از فضای آرامِ سالن سینما به واقعیتِ سرد و بی پناهِ خیابان های آمریکا منتقل می کند.