حمله به خاک ایران یا شلیک به میز مذاکره؟

خطر آنجاست که این الگو به تدریج به سایر پرونده های منطقه ای نیز تعمیم داده شود، یعنی طرف مقابل همزمان هم از مزایای آرامش و کنترل تنش بهره ببرد و هم ابزار فشار و حمله را حفظ کند.

- خطر آنجاست که این الگو به تدریج به سایر پرونده های منطقه ای نیز تعمیم داده شود، یعنی طرف مقابل همزمان هم از مزایای آرامش و کنترل تنش بهره ببرد و هم ابزار فشار و حمله را حفظ کند.

خبرگزاری مهر نوشت؛ حمله شب گذشته آمریکا به نقاطی در جنوب کشور را نمی توان صرفاً یک اقدام نظامی محدود تلقی کرد این حمله در واقع پیامی سیاسی داشت، پیامی که نشان می دهد واشنگتن حتی در میانه مذاکرات نیز منطق فشار و تهدید را کنار نگذاشته است.

اهمیت ماجرا زمانی بیشتر آشکار می شود که همزمان با این حملات مقامات ارشد جمهوری اسلامی ایران از جمله رییس مجلس و وزیر امور خارجه برای پیگیری روند مذاکرات راهی قطر شده بودند.

به بیان روشن تر آمریکا بار دیگر نشان داد که مذاکره را نه مسیری برای حل اختلاف بلکه ابزاری برای مدیریت فشار و تحمیل اراده خود می داند.

آنچه رخ داد صرفاً نقض یک آتش بس یا عبور از یک خط قرمز نظامی نبود مسئله اصلی این است که تجربه بار دیگر ثابت کرد طرف آمریکایی حتی در شرایط گفت وگو نیز به رفتارهای خصمانه خود ادامه می دهد.