«بیار نامه که بنویسم...» مکاتبه شاعرانه از تهران تا کالیفرنیا

پس از پایان جنگ تحمیلی هشت ساله، سیمین بهبهانی در تهران و  علیرضا شجاع پور در کالیفرنیا، دو شاعری که «ایران» و «وطن» مضامین پرتکرار شعرشان بود، - وطنیات/25 بیار نامه که بنویسم.

مکاتبه شاعرانه از تهران تا کالیفرنیا پس از پایان جنگ تحمیلی هشت ساله، سیمین بهبهانی در تهران و  علیرضا شجاع پور در کالیفرنیا، دو شاعری که ایران و وطن مضامین پرتکرار شعرشان بود، به شیوه مکاتبات منظوم با هم به گفتگو پرداختند.

خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: ادبیات فارسی، بستر سنت های غنی و تأمل برانگیزی است که مراودات میان شاعران را از یک تعامل معمول فراتر برده و به نوعی هنرِ کلام به صورت روزانه و کاربردی بدل ساخته است.

در این میان، دو سنت دیرینه مشاعره و مکاتبات منظوم ، به عنوان مظاهر شاخص این پیوند هنری، نقشی تعیین کننده در تحولات ادبی و اجتماعی تاریخ ایران ایفا کرده اند؛ سنتی که در آن شعر، نه تنها ابزار بیان احساسات شخصی، بلکه رسانه ای برای گفتگو، نقد و تعاملات اجتماعی بوده است.

مشاعره در تعاریف ادبی، فراتر از یک تفنن یا سرگرمی، نمادی از تسلط شاعر بر حافظه، بداهه پردازی و گنجینه واژگان محسوب می شد.

این سنت در مجامع ادبی دوره معاصر و درگاه حاکمان در گذشته، غالباً در قالب مبارزه طلبیِ ادیبانه تجلی می یافت و میدان آزمونی بود تا شاع