ایران فردا: رویکرد بدبینی امیدوارانه

ایرانِ امروز، در نقطه ای ایستاده است که در آن باید از خود تهی شود تا در خود ایرانی دیگر گردد.

از این نقطه، به عنوان تکینگی [Singularity] یاد می کنند.

- یک ون دِر لوگت، در کتاب بدبینی امیدوارانه، تلاش می کند وجهه ی منفی بدبینی را تلطیف و تطهیر کند.

ون در لوگت، در این کتاب می نویسد، اول از همه این که، بدبینی با جبرگرایی یکی نیست.

اگر بگوییم ممکن است آسمان به زمین بیاید، دلیل نمی شود که مطمئن باشیم آسمان به زمین می آید.

بدبینی یعنی انکارِ حتمیتِ بهبود شرایط .

این نگرش، بسترساز کنش است.

ون در لوگت معتقد است نگرش بدبینانه انگیزه بخش تر است و او نسبت به مخاطرات نگرش خوش بینانه هشدار می دهد، چرا که اگر آینده امیدبخش باشد، چرا باید کاری انجام داد؟ فعالان بدبینِ محیط زیست نوعی احساس وحشت و هراس دارند.

آن ها نمی توانند منتظر رسیدن منجی های خیالی بمانند -مثلاً فناوری های رؤیایی یا تغییر دیدگاه رهبران جهان.

فاجعه، و اندوه فاجعه، همیشه همراه آن هاست، پس احساس می کنند که چاره ای جز کنش ندارند.

ضمناً، فرض اینکه جهت حرکت عالم تماماً دست آدم هاست -وقتی واقعاً این طور نیست- مقدمه یأس و رنج دائمی آن هاست.

ولتر حدود 300 سال پیش گفت که خوش بینی طرز فکری بی رحمانه با عنوانی دلگرم کننده است.