بغض های کودکی در سوگ آفتاب؛ روایتی از ارتحال امام خمینی(ره) در قوچان

با ارتحال امام خمینی(ره)، قوچان در سوگی جمعی فرو رفت؛ اندوهی که پس از 37 سال هنوز در حافظه شهر زنده است.

- بغض های کودکی در سوگ آفتاب؛ روایتی از ارتحال امام خمینی(ره) در قوچان قوچان- با ارتحال امام خمینی(ره)، قوچان در سوگی جمعی فرو رفت؛ اندوهی که پس از 37 سال هنوز در حافظه شهر زنده است.

خبرگزاری مهر، گروه استان ها: 14 خرداد 1368 تنها یک روز در تقویم نبود، روزی بود که شهر در سوگ رهبر فرو رفت، مغازه ها یکی پس از دیگری کرکره ها را پایین کشیدند، پرچم های سیاه بر سردر بازار نشست و صدای گریه از مسجد جامع تا کوچه های شهر شنیده می شد.

برخی خاطرات با گذشت زمان کم رنگ نمی شوند شاید جزییاتشان فراموش شود اما حس و حالشان تا سال ها در ذهن باقی می ماند.

برای من 14 خرداد 1368 از همان خاطرات است.

آن روزها کودکی پنج ساله بودم نه معنای رحلت را می دانستم و نه مفهوم رهبری و انقلاب را درک می کردم.

تنها چیزی که می دیدم اشک بود و اندوه.

مردانی که گریه می کردند، زنانی که بی تاب بودند و خیابان هایی که حال و هوای عادی نداشتند.

سال ها گذشت اما هنوز هم با شنیدن نوای نی که هر سال در ایام ارتحال امام خمینی(ره) از رسانه ها پخش می شود همان حس کودکی به سراغم می آید همان بغضی که دلیلش را نمی دانستم اما سنگینی اش را احساس می کردم.