رسانه های نوین و همزیستی شبکه ای در ایران

شبکه های سنتی و نوین نه تنها در تقابل کامل با یکدیگر قرار ندارند، بلکه در بسیاری موارد به خوبی در کنار هم عمل می کنند.

هیچ یک الزاماً در پی حذف دیگری نیست.

- برخلاف بسیاری از پیش بینی ها، رسانه های نوین در ایران صرفا ابزار گسترش شکاف های اجتماعی نبوده اند.

آنها بستری برای شکل گیری نوعی همزیستی میان شبکه ای سنتی و مدرن ارتباطی ایجاد کرده اند.

به عبارتی شاید جامعه ایرانی پیش از آنکه سیاست گذاران توانسته باشند واقعیت دقیقی از آنها تعریف کنند، آنها راه همزیستی را پیدا کرده اند.

اکنون نزدیک به دو دهه از حضور فراگیر رسانه های نوین با تأکید بر انواع گوناگون آن در ایران می گذرد.

آنها توانسته اند، شکل تازه ای از همزیستی میان نهادهای سنتی - مانند خانواده و آموزش - با نهادهای مدرن ارتباطی ایجاد کنند.

شکل گیری گروه های دوستانه در شبکه های مجازی، در کنار گروه های درسی و کاری، و همچنین ایجاد ارتباط میان افرادی که پیش تر هیچ تجربه دیداری با یکدیگر نداشته اند، بستری متفاوت برای تعامل اجتماعی را فراهم کرده است.

این نوع ارتباط، حاصل درهم آمیزی شبکه های سنتی و نوین است؛ آنها با ایجاد راهی متفاوت از الگوهای حذف و نزاع قادرند به الگویی قابل توجه برای سیاست ورزان و سیاست گذاران تبدیل شوند.