عقلانیت همسایگی در پساجنگ رمضان

کشورهای خلیج فارس در طی جنگ رمضان به این درک راهبردی رسیدند که تغییر نظام سیاسی در ایران و نابودی توان دفاعی–نظامی و حتی برنامه هسته ای ایران از طریق مداخله خارجی توهمی بیش نبوده و بازنده اول جنگ فراگیر در منطقه، - همزمان با گذار از اوج درگیری های نظامی به سمت یک وضعیت آتش بس و فروکش کردن شعله های مستقیم جنگ رمضان، جغرافیای سیاسی منطقه با واقعیت های نوظهوری مواجه شده است.

این نبرد چهل روزه که با حملات گسترده هوایی و موشکی آمریکا و اسراییل علیه کشورمان آغاز شد و با پاسخ های دفاعی و بازدارنده ایران تحت عنوان عملیات های وعده صادق تداوم یافت، محکی جدی برای سنجش الگوهای رفتاری پایتخت های حاشیه جنوبی خلیج فارس بود.

نگاهی واقع بینانه به عملکرد کشورهای این منطقه به ویژه ریاض و ابوظبی در طول این بحران، نشان می دهد که رویکرد آنان بر پایه یک محاسبه سودگرایانه چندلایه استوار بوده است؛ رویکردی که تلاش داشت میان تعهدات امنیتی سنتی با واشنگتن و الزامات حفظ امنیت زیرساخت های اقتصادی خود در برابر قابلیتهای موشکی و پهپادی ایران، توازن برقرار کند.

بررسی رفتارهای این کشورها نشان می دهد که منفعت اصلی آنان در پیروزی برق آسای آمریکا و اسراییل در جنگ با ایران، نابودی کامل توان نظامی و تضعیف و مهار وزن ژئوپلیتیک آن تعریف شده بود؛ در این �