سعدی؛ آواز گلستان در هیاهوی بربریت

سعدی به ما می آموزد که فرهنگ، چیزی فراتر از میراثی ایستا است؛ فرهنگی زنده که در زبان، اخلاق، و رفتار ما جاری است.

اگر بناهای تاریخی فرو بریزند، - یکم اردیبهشت، تنها روز بزرگداشت یک شاعر نیست؛ یادآور تداوم روحی است که در برابر فراموشی، خشونت و زوال ایستاده است.

سعدی، شاعرِ گلستان و بوستان ، نه فقط سخن پرداز عشق و اخلاق، که معمارِ نوعی زیست انسانی است؛ زیستی که در آن، فرهنگ، پیونددهنده انسان هاست و کلمه، پناهگاه معنا.

امروز، در جهانی که آتش جنگ نه فقط بر جان انسان ها، بلکه بر حافظه تاریخی و فرهنگی ملت ها نیز می بارد، یاد سعدی معنایی تازه می یابد.

آنجا که موزه ها هدف قرار می گیرند، کتابخانه ها می سوزند، و بناهای تاریخی در گرد و غبار انفجارِ دشمنِ فرهنگ ستیز فرو می ریزند، در حقیقت فقط سنگ و کاغذ نابود نمی شود؛ بلکه ریشه های هویت، روایت های مشترک، و خاطره های جمعی یک ملت در معرض محو شدن قرار می گیرد.

در چنین روزگاری، نمی توان از کنار تهدیدهایی که متوجه میراث فرهنگی ملت ها - و از جمله تمدن چند هزار ساله ایران - است، به سادگی گذشت.

جنگ افروزانی که آگاهانه یا از سر جهل و بی فرهنگی، نشانه های هویت، حافظه تاریخی و تمدن چند هزار ساله را هدف می گیرند، در حقیقت نه فقط با یک ملت، که با میراث مشترک بشریت به ستیز برخاسته اند.