سوگ نوشتی برای اصغر دادبه در چهلمین روز کوچ ادیب فقید

جای او که که همیشه از عشق و عرفان و ادب فارسی و ایران گفت و نوشت و تدریس کرد، آن هم با آزادگی و آزادمری ذاتی و ویژه خود سخت خالی است.

- عصر ایران؛ مرتضی بیک بیاتی- کم نیستند کسانی که در پهنه ی فرهنگ و اندیشه همواره چراغ افروزند؛ اما اندکند آنان که خود بدل به چراغ می شوند.

دکتر اصغر دادبه از این نوع استادان بود؛ مردی که تماما و کمالا و مآلا خودش را وقفِ جست وجوی حکمت کرده بود و عاشقِ نغمه های نغز و گهربار دریای شعر فارسی و به طور خاص سعدی و حافظ بود و البته آگاه به تپش های شعر معاصر.

  جای او که که همیشه از عشق و عرفان و ادب فارسی و ایران گفت و نوشت و تدریس کرد، آن هم با آزادگی و آزادمری ذاتی و ویژه خود سخت خالی است.

هرجا که فهم متون کهن دشوار می نمود، او استادانه و متبحرانه به آسانی و بی ادعا قفل ها را می گشود.

دانش او نه در کتاب ها که در جانش ریشه داشت.

هرجا سخن از عشقِ عمیق به ادبیات فارسی بود، نامش سربرمی آورد؛ گویی روحِ حافظ در نگاهش می تابید و خردِ سعدی در کلامش و حکمت فردوسی در اندیشه بلندش و عمق عشق نظامی در وجودش جاری و منعکس بود.

او میان حکمت و شعر پلی زده بود که کمتر کسی می توانست این طور ظریف حریر ببافد و پل بسازد ؛ پلی که از دل گذشته می گذشت و به امروز می رسید، بی آنکه غبار کهنگی بر آن بنشیند.