به وقت حکمت عملی

شاید در شرایط کنونی، نخست، افزون بر تقویت و فعال تر کردن دیپلماسی رسمی، با مجال دادن به چهره های مقبول و ملی و علمی و فرهنگی(در داخل و خارج) باید دیپلماسی را در گستره ی بی فرسنگ مردمان(نه تنها دولت ها) گسترش داد.

- بگذارید این نوشتار را با ماکیاولی به پایان ببریم.

ماکیاولی، مفهوم ویرتو را در ارتباط با طیف وسیعی از ویژگی های شخصیتی که یک حاکم لازم است به منظور حفظ شرایط خود و دستیابی به چیزهای بزرگ به دست آورد، به کار می برد.

در اندیشه سیاسی ماکیاولی، قدرت از آن کسی است که فضیلتِ کنترل شرایط و به نفع خود چرخاندن اوضاع را دارد، و این فضیلت، عینِ قدرت است.

ماکیاولی، انسان ها و شهریاران عالم را در جنگی دائمی با یکدیگر می داند، با این حال ماکیاولی به انسان ها حتی در روزهای سخت وعده گشایش می دهد به شرط آنکه خود را در مواجهه با اتفاقات پیش رو همدست بخت کنند یا بکوشند خود را در مسیر سرنوشتی قرار دهند که به تعبیر نیچه بر فراز همه چیز ایستاده است.

این گشایش به واسطه ی ویرتو و لبخند توأم با خرسندی ایزدبانوی بخت رخ می دهد.

اما این لبخند به بخت، به معنای انفعال نیست.

بخت هر انسان و جامعه ای، در گرو فرصت شناسی و فرصت طلبی، و نیز، قراردادن خویش در مسیر رویارویی هایی با جبرگونه هایی است که فراسوی اراده ی(یا مافوق اراده ) آنان، راه و رفتن و رسیدن