ما و ملکوتِ خیابان!

برای ما مردم ایران، این شب ها، خیابان، صرفا مکان و ارض جغرافیایی نیست و پیاده روی خیابانی، جابجایی از مکانی به مکان دیگر نیست.

ما این شب ها در مواجهه با خیابان، - پرده اول هانری کُربَن، تعبیری دارد تحت عنوان ژئوسوفیا که معنای آن، حکمت زمین یا جغرافیای شهودی است.

کُربن، این تعبیر را در مقابل ژئوگرافی یعنی جغرافیای تجربی و تحصلی، طرح می کند.

ژئوسوفیا، گرچه امروزه تعبیری غریب است، اما امروزه رشته هایی نظیر جغرافیای روانشناسانه( psycho-geographie) شکل گرفته اند که بر عوامل روانی مؤثر در شکل گیری ساختار یک منظره، تأکید می کنند که می تواند راهی به درک بهتر مفهوم ژئوسوفیا باشد.

کُربن، نقطه قوت جهان ایرانی را عالَمی می داند تحت عنوان عامل مثال یا عالم ملکوت .

این عالم، در میانه عالم حس و عالم عقل قرار دارد.

این اندیشمند فرانسوی، جهان غربی را فاقد چنین عالمی می داند.

از نظر او، این عالم یعنی عالم ملکوت، هم، زمان خاصِ خود را دارد که غیر از زمانِ کرونولوژیک یا زمانِ آفاقی (یعنی توالی آنات) است و هم مکانِ خاص خود را دارد که کربن از آن به ارضِ ملکوت یاد می کند.

ارض ملکوت، صرفا مکانی جغرافیایی و بی روح نیست.

آدم ها در ارض ملکوت، صرفا از نقطه ای به نقطه دیگر جابجا نمی شوند بلکه همزمان دچار دگرگونی در احوال خویش نیز می گردند.