شعری برای ماکان

رضا اسماعیلی از زبان مادر ماکان نصیری که بر اثر اصابت موشک آمریکایی در نخستین روز تجاوز آمریکا و اسراییل به ایران و در مدرسه میناب پرکشید و از پیکرش نشانه ای پیدا نشد، - رضا اسماعیلی از زبان مادر ماکان نصیری که بر اثر اصابت موشک آمریکایی در نخستین روز تجاوز آمریکا و اسراییل به ایران و در مدرسه میناب پرکشید و از پیکرش نشانه ای پیدا نشد، سروده است.

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما ، این شاعر در سروده خود با عنوان قهرمانِ قصه ها آورده است: تنگِ غروب است و دلم آشوب تو قاب چشمم عکس تو مونده ای نوگل پرپر به دست باد داغت دلِ دُنیارو سوزونده یادم نمیره رنگِ چشماتو روشن تر از لبخند دریا بود در سینه پاک تو یک خورشید لبخندهات شیرین و زیبا بود دست سخاوتمند تو هر روز واسه پرستو دونه می پاشید از پُشت اَبرا مِهر عالمتاب اسم تورو از عشق می پُرسید تو مثل بارون مهربون بودی دُنیا به لبخند تو عادت داشت پروانه، یاسِ مهربونی رو از باغِ لبخند تو برمی داشت اون روز رفتی و دلم لرزید من اسم اعظم رو قسم خوردم جنگنده ها تو آسمون بودند من آب ریختم پُشتِ تو، مُردم من آیت الکُرسی برات خوندم پُشت سرِ تو آب پاشیدم من گریه کردم، بی صدا، غمگین تو خواب کابوسِ بدی دیدم رفتی و موشک های بی احساس روی دل من داغ باریدند شد مدرسه آوار و گل پژمرد پروانه ها از شهر کوچیدند �