چرا سیاست رسانه ای ما هنوز در سدهٔ گذشته سیر می کند؟

در میدان کلان و مشبک سیاست امروز، پیروزی فقط در میدان واقعیت رقم نمی خورد؛ بلکه در قلمرو روایت ها شکل می گیرد.

اما مسأله اینجاست که بسیاری از مدیران رسانه ای هنوز گمان می کنند اگر واقعیت به نفع آنها باشد، - به گزارش تابناک، این خطای شناختی،، ین تصور یکی از خطرناک ترین تهدید ها و توهمات راهبردی در عصر رسانه های شبکه ای است.

در جهانی که هر رویداد در چند دقیقه به هزاران روایت متفاوت تبدیل می شود، دستاورد واقعی تنها زمانی به سرمایهٔ سیاسی و اجتماعی تبدیل می شود که در ذهن مخاطب معنا پیدا کند.

در سپهر رسانه ای، قانون خلأ شناختی حکم فرماست؛ ذهن کاربران هیچ رویدادی را بی معنا رها نمی کند.

اگر شما روایت دقیق و درستی را به موقع از دستاورد های واقعی خود نسازید، دیگران با روایت هایی رقیب آن را می سازند و این خلأ را پر خواهند کرد.

به بیان ساده: در عصر شبکه ها، واقعیت خام به تنهایی قدرت ندارد؛ این روایت است که به واقعیت قدرت می دهد.

با این حال، سیاست رسانه ای در ذهن بسیاری از مدیران ما هنوز بر چند فرض قدیمی استوار است؛ فرض هایی که دیگر با منطق فضای اطلاعاتی امروز سازگار نیستند.

نخستین فرض، نگرش پادگانی به افکار عمومی است.

در این دیدگاه، فضای رسانه ای مانند آرایش نظامی تصور می شود: پیام ها در صف قرار می گیرند، دستور صادر می شود و افکار عموم�