مستنداتی درباره یک فرسایش اجتماعی؛ 9 روایت از عمقِ فاجعه و ترومای نان

غرض سیاه نمایی نیست اما مباد که به یک فروپاشی همه جانبه برسیم.

این روایت ها، هشدارهای جدی به پیکره ای است که تابِ این همه درد و فشار را ندارد.

- مستنداتی درباره یک فرسایش اجتماعی؛ 9 روایت از عمقِ فاجعه و ترومای نان غرض سیاه نمایی نیست اما مباد که به یک فروپاشی همه جانبه برسیم.

این روایت ها، هشدارهای جدی به پیکره ای است که تابِ این همه درد و فشار را ندارد.

عصر ایران؛ محسن سلیمانی فاخر- به عنوان یک روزنامه نگار و مشاهده گر اجتماعی، این 9 روایت را نه از دور، که با گوشت و پوست خود لمس کرده ام.

این ها برای من صرفاً سوژه ی گزارش نیستند؛ این ها تکه های شکسته شده ی آیینه ای هستند که هر روز در آن خودمان و هم وطنانمان را می بینیم.

من این 9 پرده را عینا دیده و شنیده ام و حالا آن ها را به عنوان مستنداتی از یک بحران نگران کننده انسانی، پیش روی وجدان جامعه می گذارم تا هشداری باشد برای تصمیم سازان و تدبیری کلان یا موقت اندیشیده شود.

این روایت ها را با همان استناد و جزییاتی که بر من گذشته بازنویسی کرده ام و از تحلیل جامعه شناختی آن ها نیز غفلت نخواهم کرد.

روایت اول: بلوغِ تلخ در پیاده رو وسایل خودرو پراید متعلق به همکارم را دزدیدند.

اما آن چه داغِ این سرقت را صدچندان کرد، ربودن کفش های اسکیت دختر 10 ساله اش بود.