وقتی جغرافیا سلاح می شود؛ بازی با گلوگاه های حیاتی برای بالا بردن هزینه جنگ

در هر درگیری بزرگ، آن چه تعیین کننده است فقط توان نظامی نیست، بلکه میزان تسلط بر جغرافیا و گلوگاه های حیاتی است.

کشوری مثل ایران که در قلب یکی از مهم ترین نقاط انرژی جهان قرار دارد، - در کنار بعد فیزیکی جغرافیا، یک بعد دیگر هم وجود دارد که کمتر به آن توجه می شود: ادراک جغرافیایی.

یعنی اینکه طرف مقابل چگونه موقعیت تو را درک می کند،اگر بتوانی این ادراک را به گونه ای شکل دهی که موقعیتت تهدیدآمیزتر از واقعیت به نظر برسد، حتی بدون اقدام عملی هم می توانی بخشی از هدف را محقق کنی.

این همان جایی است که جغرافیا و رسانه به هم می رسند.

تصویرسازی از توانایی ها، نمایش کنترل بر مناطق کلیدی، همه اینها می تواند در شکل گیری این ادراک نقش داشته باشد،در جنگ اخیر، نشانه هایی از این رویکرد دیده شد، اما هنوز تا تبدیل شدن به یک دکترین کامل فاصله دارد.

بیشتر اقدامات به صورت موردی انجام شد، نه به صورت یک استراتژی یکپارچه.

در حالی که اگر این حوزه به صورت سیستماتیک توسعه پیدا کند، می تواند به یکی از مهم ترین ابزار های بازدارندگی تبدیل شود.