من و شما امروز یکصد ساله ایم!/ روایتی متفاوت از روز معلم و روز کارگر

ضمن تبریک روز معلم و روز کارگر، این گزارشی است از یکصدسال زندگی معلمی و کارگری، تا به امروز .

- امروز در ظاهر متعلق به پدرم نیز است.

پدری که معلم بود و کارگری هم می کرد.

معلمی که دو شیفت، سه شیفت، گچ میزد و پاک می کرد، و وقتی تخته پاک کن را می گذاشت به لبهٔ میز، گردِ گچ که می نشست روی موهای خاکستری اش، تازه اولِ کارش بود.

کفش را از پا درمی آورد همان دمِ درِ اتاق بغلدستیِ دفتر آقای مدیر، گالوش پلاستیکی را می کشید پایش، و می رفت.

می رفت پیش باجناقش که سنگ کار بود.

می رفتند روی خانه های مردم را سفیدِ مرمر کنند.

خانه هایی که خودش هیچ وقت صاحب یکی از آنها نشد.

معلمِ فقیرِ آبروداری که گچِ تختهٔ مدرسه را با سیمانِ ساختمان مردم یکی می کرد توی انبانِ خستگیِ تنش.

بله، از قضا یکی از همان معدود روسفیدی های زندگیِ ما، همین داشتنِ او بود و داشتن اوست.

و از قضا، امروز روز پدربزرگم نیز هست.

سلگرد درگذشت او.

او هم معلمی بود بزرگ تر، نه از آن معلم های اداره و دفتر و بخشنامه، که از آن معلم هایی که با بی سوادیِ تمام، سوادِ زندگی بلد بود.

زمین را می شناخت.

ابر را می فهمید.

حسابِ آسمان و زمین از دستش درنمی رفت.

مکتب نرفته بود، اما میراث دارِ فرهنگی بود که کشفِ گندم و آب را از دانشگاه، پیش تر رفته بود.