بازگشت یک اسم قدیمی در لباس آینده؛ ترانو آمده، اما آن ترانویی که بود

گاهی یک اسم کافی است تا ذهن آدم برگردد به سال هایی که ماشین ها ساده تر بودند، صادق تر بودند، و لازم نبود برای تعریفشان از واژه هایی مثل «پلاگین هیبرید» یا «معماری ولتاژ بالا» استفاده کنی.

- نیسان هم دقیقاً همین را فهمیده.

برای همین، به جای اینکه یک آفرودر خالص بسازد، یک SUV چندمنظوره ساخته که ظاهر آفرود دارد، اما در واقع برای استفاده روزمره طراحی شده.

حالا اگر این را کنار رقابت بازار بگذاری، تصویر واضح تر می شود.

امروز SUV های بزرگ، مخصوصاً در بازار هایی مثل چین، به شدت محبوب هستند.

اما این SUV ها دیگر نمی توانند فقط بنزینی باشند.

قوانین آلایندگی، قیمت سوخت و تغییر سلیقه مشتری، همه باعث شده اند که خودروساز ها به سمت هیبرید و برقی حرکت کنند.

در این فضا، یک ماشین مثل ترانو PHEV دقیقاً وسط بازی قرار می گیرد.

نه آن قدر سنتی که عقب بماند، نه آن قدر آینده نگر که غیرعملی باشد.

یک تعادل بین گذشته و آینده،اما این تعادل، یک هزینه هم دارد؛ و آن، از دست دادن هویت است.

وقتی اسم یک ماشین را نگه می داری، انتظار داری روحش را هم نگه داری.

اما اینجا، بیشتر به نظر می رسد که اسم، فقط یک ابزار بازاریابی است.

یک پل برای وصل کردن مشتری به یک محصول جدید؛ و این فقط مشکل نیسان نیست.