پدیده ای در فیزیک که اینشتین سال ها تلاش کرد ردش کند اما شکست خورد

اگر جفتی از ذرات درهم تنیده تولید شود که اسپین کل آنها صفر باشد، اندازه گیری اسپین یکی از ذرات روی یک محور خاص، بلافاصله اسپین ذره دیگر را روی همان محور مشخص می کند.

- این اندازه گیری موجب فروپاشی تابع موج ذره شده و حالت کل سیستم درهم تنیده را تغییر می دهد.

عصر ایران- درهم تنیدگی کوانتومی یا Quantum Entanglement یک خاصیت بنیادی در مکانیک کوانتومی است که دو ذره مختلف را به هم مرتبط می کند.

وقتی ذرات درهم تنیده می شوند، اندازه گیری یکی از آن ها به طور فوری وضعیت دیگری را مشخص می کند، صرف نظر از فاصله بین آنها.

این رفتار نه پس از یک تأخیر، نه با سرعت نور، بلکه لحظه ای رخ می دهد.

این پدیده زمانی رخ می دهد که ذرات با یکدیگر برهمکنش داشته یا در نزدیکی مکانی قرار گرفته باشند، به گونه ای که حالت کوانتومی هیچ ذره ای را نتوان به طور مستقل از حالت سایر ذرات توصیف کرد.

حتی زمانی که ذرات فاصله زیادی از یکدیگر داشته باشند، همبستگی آنها حفظ می شود.

مکانیک کلاسیک فاقد این ویژگی است و درهم تنیدگی یکی از اصلی ترین تفاوت های بین مکانیک کوانتومی و کلاسیک به شمار می رود.

اندازه گیری خواص فیزیکی مانند مکان، تکانه، اسپین یا قطبش روی ذرات درهم تنیده با یکدیگر همبستگی کامل دارند.