تاب آوری خریدنی نیست، ساختنی است

​همکارمان با نگرانی وارد اتاق می شود: «ای کاش این پنجشنبه و جمعه بگذرد و جنگ نشود.

» این جمله ، واگویه درونیِ میلیون ها ایرانی در این روزهاست.

- همکارمان با نگرانی وارد اتاق می شود: ای کاش این پنجشنبه و جمعه بگذرد و جنگ نشود.

این جمله ، واگویه درونیِ میلیون ها ایرانی در این روزهاست.

وقتی گمانه زنی جایِ اطمینان را می گیرد، ردپایش را نه در تحلیل های سیاسی، که در صف های بنزین و خروجی های شهر نشان می دهد.

زندگی هایی که از تعادل خارج شده و هر لحظه منتظرِ سقوطِ خبری بد است.

اما پرسش اصلی این است: با جامعه ای که کارکردهایش زیرِ آوارِ عدم قطعیت له شده، چه باید کرد؟ پاسخ در یک مفهومِ حیاتی نهفته است: تاب آوری.

اما تاب آوری نه به معنایِ تحملِ منفعلانه ، بلکه به مثابه یک سازه ملی .

برای رسیدن به این معنا، باید هشت گامِ راهبردی را بازخوانی کنیم: 1.

تاب آوری، یک کلِ تجزیه ناپذیر است سال هاست از بازسازی سرمایه اجتماعی می گوییم، اما راهِ آن در بحران، تنها از مسیر فراگیری (Inclusion) می گذرد.

در لحظه ی بحران، هر کسی که حس کند شهروند درجه دو است، خود را از دایره انسجام خارج می بیند.

ایرانِ تاب آور، محصولِ سیستمی است که در آن هیچ کس احساسِ غریبگی نکند.