مصلحت ایران و لزوم مهار افراطیون!

سیاست گزاف گرایانه به شدت نمایشی است؛ آنچنان که در مانیفست اینها، صورتی تزیینی برای نمایش، تصویر می شود و بر خطرات لایه های پنهان شده در زیر تزییین، - در پی تجاوز اخیر به میهن و مقاومت بر آمده از احساس مسئولیت و خودآگاهی ملی ایرانیان، جمعی خود ملت پندار، فرصتی تازه یافته اند تا بیراهه روی ضد ملی خود را تحت عنوان خواست ملت، بازتولید و بازنمایی کنند؛جریانی که در بی التفاتی محض به الزامات منافع و مصالح ملی، متوهمانه و سطحی نگرانه، به رغم هیاهو و سر و صدایی به ظاهر مدافع، به عنوان چرخ پنجم کالسکه جنگ و بحران، علیه امنیت ملی ایران، ظاهر شده است.

سیاست، عرصه مصلحت عمومی است و مصلحت عمومی را اراده عمومی تعیین می کند.

در عرصه ای به بزرگی و وسعت ملت-کشور ایران، اراده عمومی، همان اراده ملی است؛ اراده ملت ایران .

تقلیل ملت ایران به جمعی محدود و تحمیل برساخت های ایدئولوژیک و منافع باندی بر سپهر سیاسی کشور و ممانعت از وصول به منطق مصلحت ملی، بیرق و رویه ای راهزن است که اقلیتی خود ملت پندار، در مقابل پرچم کشور و راهبرد مصلحت عمومی، عَلَم کرده اند.

اراده ملی، همان گونه که به هنگامه تجاوز، متأثر از خودآگاهی ملی، با روایت سازی رسانه های معاند که از تجاوز بیگانه، کمک می ساختند، می ایستد، پایان دادن به تجاوز، غلبه بر جنگ و وصول به توافقی