روایت هم تیمی «آقا عبدالله» از محرومیت مادام العمر «موحد» و دو کشتی گیر دیگر/ دلیریان: تلافی اردوی منظریه را سرشان درآوردند!

«آقا عبدالله را با دست بانداژ شده ی آویزان به گردن، در دهکده المپیک دیدم که زار زار گریه می کند، خوب حسم را بعد از دیدن آن صحنه یادم هست، منقلب شده بودم که 6 طلا بگیری و این وضعیتت باشد.

- آقا عبدالله خدا بیامرز، خیلی ناراحت شده بود.

می خواست ساکش را بردارد و از اردو برود که همه ملی پوشان به تأسی از او، ساک شان را برداشتند که اردوی تیم ملی را ترک کنند.

به گزارش سرویس ورزشی تابناک، عبدالله موحد روز پنجشنبه (10 اردیبهشت) در آمریکا درگذشت.

اسطوره ای تکرار نشدنی که می توانست اولین و البه تا امروز آخرین نفر در ادوار المپیک برای گوش شکسته ها باشد که دو طلای المپیک گرفت، مردی که هر چه مدال گرفت فقط به رنگ طلا بود.

اگر بد نمی آورد و شانه اش آسیب نمی دید و اگر اتفاقات تلخ اردوی المپیک 1972 اتفاق نمی افتاد، مردِ طلایی تاریخ کشتی ایران، علاوه بر رکورددار کسب 6 طلای جهانی و المپیک متوالی، دو طلایی المپیک هم می شد.

محمد دلیریان قهرمان بازی های آسیایی 1974، مربی، سرپرست و مدیر اسبق تیم های ملی کشتی فرنگی که یکی از چهار عضو تیم ملی فرنگی همراه با رحیم علی آبادی، مرحوم فیروز علیزاده و مهدی هوریا در المپیک مونیخ بود، اتفاقات آن المپیک را اینطور برای تابناک روایت می کند: بعد از آسیب دیدن مقابل حریف پانامایی زار زار گریه می کرددلیریان به سال 1972 می رود