تله بزرگی نام ابله پنداری ترامپ و دل خوش کردن به رقابت های درونی آمریکا

در سیاست بین الملل، خطرناک ترین خطا آن است که دشمن یا رقیب را احمق فرض کنیم.

ممکن است ترامپ بی نظم، پرهیاهو و غیرمتعارف باشد، اما این به معنای بی برنامگی ماشین امنیتی آمریکا نیست.

- این تصور که ترامپ در قبال جنگ با ایران صرفاً سیاستمداری ابله، تک رو و تنها تصمیم گیر است، بیش از آن که تحلیل باشد، نوعی ساده سازی خطرناک است.

چنین تصویری شاید برای مصرف رسانه ای  در ایران و یا امریکا جذاب باشد، اما برای فهم میدان واقعی قدرت، گمراه کننده است.

در سیاست خارجی آمریکا، به ویژه در لحظات بحرانی، تصمیم ها معمولاً محصول ترکیبی از محاسبات امنیتی، هماهنگی های نهادی، فشارهای راهبردی و همکاری نزدیک با متحدان کلیدی است، نه صرفاً خلق وخوی یک فرد.

  در این میان، نباید از سطح جنجال های رسانه ای عبور نکرد.

همکاری آمریکا و اسراییل در چنین پرونده هایی معمولاً تنگاتنگ، چندلایه و بسیار دقیق است.

این همکاری فقط به تبادل اطلاعات یا حمایت سیاسی محدود نمی شود، بلکه شامل هماهنگی عملیاتی، زمان بندی دیپلماتیک، طراحی فشار روانی و تنظیم میدان پس از درگیری نیز هست.

بنابراین، هر اقدامی پس از آتش بس را نباید تصادفی یا واکنشی دید.

  محاصره دریایی پس از آتش بس، اگر در چنین چارچوبی فهم شود، اقدامی اتفاقی نبود؛ حرکتی حساب شده بود که احتمالاً پیش از اعلام آتش بس