خیابان در ترازوی نقد؛ کالبدشکافی تجمعات میدانی

یکی از آسیب های بنیادین کنشگری میدانی در ایران، «مناسبتی شدن» و محدود ماندن آن به نقاط عطف سیاسی نظیر جنگ، انتخابات یا بحران های امنیتی است.

- یکی از آسیب های بنیادین کنشگری میدانی در ایران، مناسبتی شدن و محدود ماندن آن به نقاط عطف سیاسی نظیر جنگ، انتخابات یا بحران های امنیتی است.

برای آنکه تجمعات میدانی به معنای واقعی پشتوانه اقتدار ملی باشند، نباید صرفاً به عنوان ابزار واکنش سریع در روزهای سخت نگریسته شوند.

عصر ایران؛ یلدا آذرپی- حضور میدانی مردم در دفاع از تمامیت ارضی و کیان ایران، به یکی از پیچیده ترین و حیاتی ترین پدیده های سیاسی و اجتماعی کشور بدل شده است.

به همت هموطنان دلیرمان خیابان به رسانه ای زنده مبدل گشته که در آن، مفاهیمی نظیر وفاق ملی و اقتدار بازدارنده در هیبت شعارها و گام های استوار نمود یافته اند.

تجمعات این روزها و شب ها، پاسخی صریح به تهدیدات خارجی و نجوایی بلند در گوش جهان است تا اراده جمعیِ ملتی راسخ را در صیانت از مرزهای جغرافیایی و فرهنگی اش به تصویر بکشد.

تحلیلگران با نگاهی دوفوریتی به این پدیده می نگرند؛ از یک سو، این تجمعات به مثابه سوخت محرک موتور دیپلماسی عمل می کنند و پشتوانه ای مردمی برای تصمیم سازان کلان فراهم می آورند چراکه در معادلات قدرت بین المللی، هیچ سلاحی به اندازه مشروعیتِ برآم�