نگاهی به نظریه تدا اسکاچپول درباره «انقلاب های اجتماعی»

ایده مرکزی اسکاچپول برخلاف بسیاری از نظریه های کلاسیک این نیست که انقلاب ها محصول اراده انقلابی ها یا ایدئولوژی ها هستند؛ بلکه تأکیدش روی ساختار دولت و بحران های هم زمان آن است.

- نگاهی به نظریه تدا اسکاچپول درباره انقلاب های اجتماعی ایده مرکزی اسکاچپول برخلاف بسیاری از نظریه های کلاسیک این نیست که انقلاب ها محصول اراده انقلابی ها یا ایدئولوژی ها هستند؛ بلکه تأکیدش روی ساختار دولت و بحران های هم زمان آن است.

عصر ایران؛ باشو بیدرانی - نظریه تدا اسکاچپول، جامعه شناس و دانشمند علم سیاست (متولد 1947) درباره انقلاب ها، بوسیه در کتاب دولت ها و انقلاب اجتماعی ( States and Social Revolutions) یکی از تأثیرگذارترین چارچوب ها در علوم سیاسی برای فهم فروپاشی دولت ها و وقوع انقلاب است.

ایده مرکزی او برخلاف بسیاری از نظریه های کلاسیک این نیست که انقلاب ها محصول اراده انقلابی ها یا ایدئولوژی ها هستند؛ بلکه تأکیدش روی ساختار دولت و بحران های هم زمان آن است.

اسکاچپول اساساً می گوید انقلاب های اجتماعی بزرگ (مثل فرانسه 1789، روسیه 1917 و چین 1949) زمانی رخ می دهند که سه عامل هم زمان اتفاق بیفتد: الف - بحران ساختاری در دولت دولت دیگر نتواند به شکل مؤثر منابع جمع آوری کند، نظم را حفظ کند یا در برابر فشارهای داخلی/خارجی واکنش پایدار نشان دهد.